🌼 दिवस २: लतिकाचं बालपण – बापाच्या प्रेमात बहरलेलं आयुष्य
ती आली… आणि काहीतरी बदललं.
लतिका जन्मली आणि जणू नियतीने तिच्या आगमनाची नोंद स्वर्गात केली.
तिच्या जन्मानंतर अचानक वडिलांचा पगार दोन रुपयांवरून थेट साठ रुपये झाला.
“माझी लाडकी आली आणि घरात लक्ष्मीचं पाऊल पडलं,” रघुनाथराव म्हणायचे.
ती लतिका — बाबांची लाडकी.
जिच्या रडण्यातही एक गोडवा होता, आणि जिच्या हसण्यात, घराचं भविष्य उमटत होतं.
👧 तीन वर्षांची झाली आणि… पाचवी आली!
लतिका तशी तीन वर्षांचीच होती, आणि घरात पाचवी मुलगी आली.
नाव ठेवलं – रागिणी.
आता मात्र विभाताई म्हणाल्या – “पाच पुरे – आता पूर्णविराम!”
पाच मुली… एक वायरमन वडील…
पण तरीही ते घर होतं संपन्न.
आनंदानं, प्रेमानं, आणि माणुसकीनं भरलेलं.
🌾 साधेपणा, पण समाधान
रघुनाथराव प्रताप मिलमध्ये जेमतेम वायरमन म्हणून काम करत.
त्यांच्या हसऱ्या चेहऱ्यामागे, सततची धावपळ –
मिल संपली, की गावाकडं मोटार बसवण्याचं काम.
त्यातून जे मिळेल – भाज्या, फळं, धान्य – ते घरी.
पैसे कमी… पण ताटात भाजी भरपूर!
मुली हट्टी नव्हत्या,
आई – विभाताई – हौशी आणि नाजूक स्वभावाच्या.
ती प्रत्येक मुलीच्या मनातली गोष्ट समजून घेत.
गुलाबाई बसवली की साठी रोज वेगळा खाऊ.
मुलींच्या आवडीसाठी काहीही करायला तयार!
🌙 कोजागिरी – गरीबीतला सणसुद्धा सोनेरी
कोजागिरीला ३२ खाऊ – हे घराचं वचनच होतं!
स्वस्तात मिळालेलं दूध, आटवलेलं, घट्ट करण्यासाठी आरारोट.
कोणतं ना कोणतं शक्कल वापरून, त्या साऱ्या मुलींचे लाड पुरवले जायचे.
👨👩👧👧 “मुलगा नाही” – पण कधी दुःख वाटलं नाही
पाच मुली असल्या तरी,
ना विभाताईंना खंत,
ना रघुनाथरावांना अडथळा.
“आपल्या पाच मुली – हेच आमचं भाग्य,”
ते अभिमानानं सांगायचे.
मुलगा नसल्याची पोकळी नव्हतीच.
मुलींचा प्रत्येक आवाज – हीच त्यांची गुंज.
प्रत्येक यश – हीच त्यांची श्रीमंती.
🌟 ही फक्त लतिकाची गोष्ट नाही…
ही आहे आपल्या प्रत्येक घरातल्या आई-वडिलांची गोष्ट –
जे मुलगा-मुलगी न बघता, प्रेम करत राहिले.
आणि मुलींनीही त्या प्रेमाला कधीच कमी पडू दिलं नाही.
